Język niderlandzki

Język niderlandzki

Język niderlandzki to specyficzny język używany przede wszystkim na terenie Belgii i Holandii. Powszechnie określa się go jako zunifikowane połączenie języka holenderskiego oraz flamandzkiego, które unormowane zostało prawnie w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Język niderlandzki należy do grupy języków germańskich dolnoniemieckich i wykazuje wiele podobieństw z językiem niemieckim oraz angielskim i duńskim. Obecnie oblicza się, że językiem niderlandzkim posługuje się na świecie około dwudziestu trzech milionów osób.

Specyficzna forma tego języka spowodowana jest korzeniami frankońskimi i saskimi. Standardowy język niderlandzki używany jest w kategorii języka urzędowego na terenie Belgii, Holandii i od niedawna – Surinamu. Mimo standaryzacji istnieje wciąż wiele dialektów i odmian tego języka – wiele z nich dawniej posiadało status odrębnego języka. Zaliczyć możemy do nich dialekty: holenderski, limburski, flamandzki i brabancki.

Specyficzną formą wywodzącą się z języka niderlandzkiego jest też afrikaans, który obecnie spotkać można jeszcze na terenie Republiki Południowej Afryki, gdzie przybył wraz z osadnikami holenderskimi. Język niderlandzki był też fundamentem dla kilku języków kreolskich. Początki niderlandzkiego datuje się na okolice roku siedemsetnego naszej ery – lecz jego pełniejsze kształtowanie miało miejsce w średniowieczu. Najstarszy znany tekst pisany w języku niderlandzkim datowany jest na rok 1100 naszej ery, a najstarsze zabytki pisemne – na IX wiek.

.