Język japoński

Język japoński

Język japoński jest bardzo specyficznym językiem azjatyckim, który należy do grupy języków izolowanych – oznacza to, że systematycznie nie należy do żadnej grupy językowej. Po japońsku nazywa się nihonogo lub nippongo. Uznaje się, że aktualnie używa go na świecie około sto trzydzieści milionów osób pochodzenia japońskiego oraz emigrantów. Liczba ta będzie z pewnością wzrastać z racji tego, że z powodu rosnącej fascynacji unikalną kulturą japońską, wzrasta też rzesza osób zainteresowanych nauką języka japońskiego.

Najstarsze ślady języka japońskiego pochodzą z V i VI wieku – w tym wypadku mówimy jedynie o pojedynczych słowach. O pełnych tekstach japońskich możemy mówić dopiero, jeżeli weźmiemy pod uwagę odkrycia archeologiczne z VIII wieku. Niemniej jednak liczba teorii i powiązań historycznych jest bardzo duża i tak naprawdę trudno powiedzieć cokolwiek pewnego o tym bardzo specyficznym języku. Wiadomo jedynie, że na język japoński duże wpływy miał język chiński – spora cześć wyrazów bardzo wyraźnie pochodzi z chińskiego.

W znacznie późniejszej historii wysp japońskich doszło także do wielu zapożyczeń z języków zachodnich – niemieckiego, francuskiego, portugalskiego i niderlandzkiego. Od chińczyków zapożyczono także pismo – jedno z najbardziej skomplikowanych sposobów zapisu ideograficznego na świecie. Prawdopodobnie to zapożyczenie nastąpiło w okolicach V wieku wraz z pojawieniem się na wyspach japońskich buddyzmu. Dawniej notowano zgodnie ze standardem wschodnioazjatyckim – pionowo.

Obecnie Japończycy piszą już w sposób znany z języków europejskich – poziomo od prawej do lewej..