Język duński

Język duński

Język duński wywodzi się bezpośrednio z północnogermańskich języków skandynawskich. Nie jest licznie reprezentowany na świecie – szacuje się, że aktualnie tym językiem posługuje się około sześć milionów mieszkańców naszej planety. Językiem urzędowym jest aktualnie w Danii i na Wyspach Owczych.

Po wstąpieniu Danii do Unii Europejskiej jest też jednym z urzędowych języków wspólnoty. Do tej pory zachował się także na Islandii, która prawie do końca II wojny światowej był kolonią duńską. Do dzisiaj jest też nauczany jako jeden z głównych języków obcych tuż obok norweskiego, szwedzkiego i angielskiego.

Aktualnie do zapisu języka duńskiego używa się alfabetu łacińskiego – najstarsze odkryte zapiski literackie – spisane łacińskimi literami ustawy, datowane są na wiek XIII. Przed przejęciem chrześcijaństwa na terenie współczesnej Danii używane było pismo runiczne. W języku duńskim wyróżniamy trzy podstawowe dialekty: fioński, jutlandzki i zelandzki.

Na podstawie tego ostatniego powstał aktualnie używany język urzędowy. Język duński wykazuje ogromne podobieństwa z innymi językami skandynawskimi – norweskim i szwedzkim. Jest to spowodowane tą samą grupą językową, w której wspólnie ewoluowały wszystkie te narzecza.

Widoczne są w nich wszystkich także bardzo wyraźne podobieństwa do języków germańskich – niemieckiego i angielskiego. Gramatyka w przypadku języka duńskiego jest bardzo prosta, charakteryzująca się zanikiem koniugacji i deklinacji. Taka wysoka reedukacja gramatyczna podobna jest do złożoności języka angielskiego.

.